قبل از اینکه قبول بشم اینجا شده بود محل غر های من نسبت به خانواده ام به خصوص مامانم دروغ چرا ؟همون موقع هم میدونستم تمام غر های مامانم برای من اینه که به جایی که حقم بود از اول برسم ولی خب ذهنم حسابی درگیر میشد و نسبت بهش خشمگین بودم اون زمان بعد ها درکش کردم و خوشحال از تمام کارایی که کرد برام الان...

جدا قصدم از این نوشته بی هدف بوده از اولم و قصد نداشتم چیزی بگم جدا توف به بی پولی ،تف در زندگی در یک خانواده ی متوسط و منت هر چیزی رو روی سرت میذارن و توف بر صداقت ..‌. کلا صداقت دیگه برای من مرده ،دو رویی یا همون سیاست از این به بعد جایگزین میشن و من سعی در پنهان کردن کارام دارم ... من عمیقا اشتبا...

صرفا از این به بعد فقط میخوام بنویسم خسته ام ولی خوابم نمیبره ،تمرکزم رو از دست دادم برای ادامه ی زندگی ... سه هفته ی دیگه یه آزمون سرنوشت ساز دارم و میزان خوندنش برام به حداقل ممکن رسیده ،امتحانای دانشگاه زیادی باقی مونده و من گند زدم ... از این به بعد تمرکزم رو میذارم رو خودم و اینجا خودم رو خالی ...

اینقدر خسته ام که حتی نرسیدم کامنتایی که گذاشتن رو بخونم حتی دلم میخواد از سر ذوق برم وبلاگی که برای او نوشته بودم رو باز کنم و از هیجان و احساسی که تمام قلبمو وا میکرد بگم ولی وا مونده که نمیاد ... جدا دلم میخواست الان به جای این درسا که اتفاقا دوستشم دارم کمی هیجانات دیگه رو هم امتحان کنم ‌... ولی...

همون بهتر که از هیچکی خوشم نیاد ،تا میخواد خوشم بیاد گند میخوره به باورام و تصوراتم!

بالاخره بعد از دوبار رد شدن و خون دل خوردن ،دوبل رو درست رفتم و قبول شدم ...مثلا هفته ی پیش میخواستم قید گواهینامه رو بزنم ولی عصرش مثل بچه پررو ها به مامانم گفتم میخوام گواهینامه بگیرم و مربی جدید برام پیدا کرد

از فامیل متنفرم ...همه اش میخوان به هر طریقی بگن ما بهتریم از شما ...اگه بهت مدال میدن باشه تو بهتری،به من چه ،دست از سرم بردارین ...حالا شهری که من قبول میشم یا شهری که بچه ی تو بهتره یا رنک دانشگاهشون بهتره اونم با سهمیه خاص به من چه ...هوف ،بعد اندی تو فامیل ما من بدبخت بدون سهمیه های خاص قبول می...